چکیده
در جلسه هشتم، مرحله سوم دوران تمهید (7 تا 13 سالگی) مورد بررسی قرار گرفت. در این مرحله، کودک از وابستگی‌های شدید به مادر جدا شده و وارد جامعه بزرگ‌تر می‌شود، ویژگی‌هایی چون انفکاک روانی و اجتماعی شدن در این دوران بروز می‌کند. مهارت‌های بدنی، دقت در حرکات و بیداری گرایش جنسی از تحولات بدنی این سنین هستند. تربیت در این مرحله باید بر هدایت علایق اجتماعی، آموزش علم و تمرین مشارکت اجتماعی متمرکز باشد. در بعد هیجانی، یادگیری از طریق تجربه و تنظیم هیجانات مطرح است. ورود به محیط‌های اجتماعی مانند مدرسه و تعامل با همسالان باعث رشد اجتماعی و اخلاقی کودک می‌شود. در عرصه عقلانی، تفکر منطقی و رشد حافظه اهمیت دارد. از نظر دینی، آداب و مناسک به‌طور ملایم و بدون فشار به کودک آموخته می‌شود. چالش‌های تربیتی این دوره ناشی از تفاوت بین اهداف تربیتی و علایق کودکان است که با روشهای مناسب تشویق و تنبیه قابل مدیریت است.
نکات
- ویژگی‌های رشدی مرحله سوم دوران تمهید (7 تا 13 سالگی) ۰۱:۳۰
- هدایت علایق اجتماعی و آموزش علم و تمرین مشارکت اجتماعی به‌عنوان اهداف تربیتی ۰۴:۰۰
- اصول و روشهای تربیت جسمی: توسعه مهارت‌های بدنی و دقت در حرکات ۰۶:۰۰
- اصول و روش های تربیت هیجانی و تعدیل هیجانات در کودکان ۱۲:۴۰
- بعد اجتماعی و اخلاقی و اصول و روشهای آن ۲۵:۳۰
- بعد شناختی و منطقی و اصول و روشهای آن ۴۰:۱۰
- بعد دینی و معنوی ۵۴:۱۲
پرسش و پاسخ
ساختار مراحل رشد در تربیت دینی به‌نظر می‌رسد که کودکان را به‌طور منفعلی فرض می‌کند، یعنی ما ویژگی‌های مختلف را به کودک می‌دهیم و بر اساس آن‌ها تربیت می‌کنیم. اما کودکان موجودات فعال هستند که اهداف و علایق خود را دارند. آیا ممکن است که برنامه‌ها و اهداف ما با علایق و خواسته‌های کودکان همخوانی نداشته باشد؟ چگونه می‌توان این چالش را در تربیت حل کرد؟
ویژگی‌های رشدی که در مراحل مختلف بیان می‌شود، نه‌تنها قابلیت‌ها بلکه فعلیت‌هایی هستند که در کودک ایجاد می‌شود. به عبارت دیگر، تربیت به‌صورت یک فرآیند فعال است که در آن کودک تصمیمات و تمایلات خود را دارد و ما باید به این فعلیت‌ها توجه کنیم. در تربیت، همزمان با توجه به قابلیت‌ها، باید ویژگی‌های فعلی کودک را نیز لحاظ کنیم تا برنامه‌ها و اهداف با واقعیت‌های کودک همخوانی داشته باشند. تربیت باید هم‌راستا با علایق کودک باشد، اما در عین حال به سمت اهداف معین و مطلوب پیش برود. چالش‌های تربیتی به‌طور طبیعی وجود دارند، اما با تنظیم مناسب و ارزیابی‌های مستمر می‌توان این مشکلات را مدیریت کرد.