برخی پژوهش‌های روان‌شناختی نشان می‌دهند که کودکان در سال‌های ابتدایی زندگی، مرگ را نوعی غیبت موقت در نظر می‌گیرند و تصور می‌کنند فرد از دست‌رفته دوباره بازخواهد گشت. اما به تدریج متوجه دائمی بودن مرگ می‌شوند. در این شرایط ممکن است پرسش‌هایی مانند «مردن یعنی چه؟» یا «کسی که فوت کرده الان کجاست؟» برای آن‌ها مطرح شود.
پاسخ‌های نامناسب به این پرسش‌ها می‌تواند احساس امنیت کودک را کاهش دهد. ممکن است او درباره مرگ والدین یا حتی مرگ خود نگران شود و برای مدتی دچار ترس و اضطراب گردد. از آنجا که صداقت در پاسخ‌گویی به پرسش‌های دینی اهمیت دارد، بهتر است والدین از پاسخ‌های نادرست یا غیر مطمئن پرهیز کنند. اگر پاسخ مناسبی ندارند، می‌توانند گفتگو را به فرصت دیگری موکول کنند یا صادقانه به کودک بگویند که پاسخ آن را نمی‌دانند.

واکنش اطرافیان به فوت یک فرد، بر برداشت کودک از مرگ تأثیر می‌گذارد. غم و اندوه شدید بزرگسالان ممکن است در ذهن کودک تصویری ترسناک و ناخوشایند از مرگ ایجاد کند و باعث نگرانی او شود. از آنجا که کودکان آنچه را می‌بینند به دقت مشاهده می‌کنند اما همیشه نمی‌توانند آن را درست تفسیر کنند، بهتر است اطرافیان فرد متوفی، به‌ویژه در حضور کودکان، آرامش و صبوری بیشتری نشان دهند تا نخستین تصویرهای کودک از مرگ و زندگی پس از آن کمتر آسیب ببیند.

بخش مهمی از درک کودک از مرگ، از مشاهده رفتار بزرگسالان شکل می‌گیرد. اما این رفتارها همیشه بهترین الگو نیستند. داستان‌ها می‌توانند فرصت مناسبی برای آشنایی کودک با شیوه‌های مناسب مواجهه با مرگ فراهم کنند. به این نوع یادگیری «تجربه نیابتی» گفته می‌شود. بنابراین بهتر است داستان‌هایی برای کودک انتخاب شود که شخصیت‌های آن در مواجهه با مرگ، صبر، امید و آرامش را نشان دهند.

خیال‌ورزی بخشی طبیعی از زندگی کودک است. حفظ و تقویت آن می‌تواند به کودک کمک کند امکان وجود جهان‌هایی متفاوت از جهان مادی را بپذیرد. البته در کنار آن باید به کودک کمک کرد تا تفاوت میان خیال و واقعیت را نیز تشخیص دهد و هر آنچه را در عالم خیال تصور می‌کند، به جهان واقعی تعمیم ندهد.

یکی از مناسب‌ترین تمثیل‌ها برای توضیح مرگ، تشبیه آن به تولد است. همان‌طور که جنین مدتی در شکم مادر زندگی می‌کند و سپس وارد جهانی بزرگ‌تر می‌شود، می‌توان مرگ را نیز انتقال به جهانی دیگر دانست. همچنین می‌توان از چرخه زندگی گیاهان برای آشنایی کودک با مفهوم مرگ استفاده کرد. با افزایش سن، تمثیل تغییر فصل‌ها، به‌ویژه زمستان و بهار، نیز می‌تواند برای توضیح زندگی پس از مرگ مفید باشد.

کودک به تدریج متوجه می‌شود که برخی رفتارها پیامدهایی دارند. والدین و مربیان می‌توانند در موقعیت‌های مختلف، توجه او را به نتایج رفتارهایش جلب کنند. برای مثال، اگر کودک از بازی با یکی از دوستانش خودداری کرده و باعث ناراحتی او شده است، می‌توان درباره نتیجه این رفتار با او گفتگو کرد.

کودک به تدریج می‌آموزد که نتیجه بعضی از کارها بلافاصله ظاهر نمی‌شود و ممکن است مدتی بعد آشکار گردد. این موضوع زمینه‌ای برای درک این نکته فراهم می‌کند که آثار عمل می‌توانند فراتر از زمان حال باشند.
برای تقویت این فهم، می‌توان درباره موقعیت‌های مختلف با کودک گفتگو کرد. برای مثال، دروغی که بعد از مدتی آشکار می‌شود و باعث شرمندگی فرد می‌گردد، یا تلاشی که در طول یک سال تحصیلی انجام شده و نتیجه آن در پایان سال دیده می‌شود. همچنین والدین می‌توانند موقعیت‌هایی فراهم کنند تا کودک نتیجه کارهای خود را مشاهده کند؛ مثلاً وقتی هدیه‌ای به فردی می‌دهد و شادی او را می‌بیند.

وقتی کودک اشتباهی انجام می‌دهد و متوجه آن می‌شود، بهتر است به جای سرزنش، فرصت جبران در اختیار او قرار گیرد. این کار به او کمک می‌کند درباره پیامدهای رفتار خود بیشتر فکر کند و در صورت اشتباه، راه اصلاح را بسته نبیند.
در این سن، جنبه بیرونی جبران اهمیت بیشتری دارد. یعنی اگر رفتار کودک باعث ناراحتی فردی شده یا به چیزی آسیب رسانده است، برای اصلاح آن اقدام کند. برای مثال از دوست خود عذرخواهی کند، وسیله‌ای را که بدون اجازه برداشته بازگرداند یا در تعمیر وسیله‌ای که خراب کرده مشارکت داشته باشد.

اعتقاد به معاد با باورهایی همراه است که برخی از آن‌ها ممکن است با برداشت‌های رایج از علوم تجربی سازگار به نظر نرسند. اگر نوجوان در کنار آموختن علوم تجربی، با محدوده و توانایی این علوم نیز آشنا نشود، ممکن است تصور کند هر چیزی که علوم تجربی درباره آن سخنی ندارند، وجود ندارد. برای مثال، علوم تجربی نمی‌توانند عشق، دوستی یا زیبایی را مستقیماً اندازه‌گیری یا اثبات کنند؛ با این حال، هیچ‌کس از این موضوع نتیجه نمی‌گیرد که عشق، دوستی یا زیبایی وجود ندارند.  به همین دلیل، لازم است روشن شود که ناتوانی عقل یا علم در اثبات برخی باورهای مربوط به معاد، لزوماً به معنای نادرست یا غیرعقلانی بودن آن‌ها نیست. نوجوان باید یاد بگیرد که همیشه نمی‌توان برای همه پرسش‌ها پاسخ قطعی پیدا کرد. برخی تردیدها با گذشت زمان برطرف می‌شوند و برخی دیگر باقی می‌مانند. در چنین مواردی، لازم است بتواند با این ابهام‌ها کنار بیاید و آن‌ها را به عنوان بخشی از محدودیت‌های شناخت انسانی بپذیرد. علاوه بر این، می‌توان از تجربه خواب و رؤیا برای گفتگو درباره امکان وجود جهان‌هایی متفاوت از جهان کنونی استفاده کرد. بسیاری از اتفاقاتی که در رؤیا رخ می‌دهند، با قوانین معمول زندگی روزمره سازگار نیستند.

کودکان و نوجوانان از همان سال‌های نخست زندگی با بی‌عدالتی روبه‌رو می‌شوند. آن‌ها در خانواده، مدرسه و میان دوستان خود بارها موقعیت‌هایی را تجربه می‌کنند که در آن حق افراد به طور کامل رعایت نمی‌شود یا تلاش برای برقراری عدالت به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. به همین دلیل، والدین و مربیان باید به نوجوان کمک کنند نگاه واقع‌بینانه‌ای نسبت به عدالت پیدا کند. این نگاه نباید به گونه‌ای باشد که انتظار تحقق کامل عدالت را در این جهان ایجاد کند و نه به گونه‌ای که او را نسبت به بی‌عدالتی‌ها بی‌تفاوت سازد. در این میان، آشنایی با قوانین و کارکرد آن‌ها نیز اهمیت دارد. تجربه قوانین مدرسه یا قواعد بازی‌های گروهی به نوجوان نشان می‌دهد که قوانین برای ایجاد نظم و حمایت از حقوق افراد ضروری هستند، اما همیشه نمی‌توانند همه موقعیت‌ها را پوشش دهند. درک این محدودیت‌ها می‌تواند زمینه‌ای برای فهم این ایده باشد که تحقق کامل عدالت نیازمند جهانی فراتر از این جهان است؛ جهانی که در آن همه اعمال انسان مورد رسیدگی قرار می‌گیرد و هیچ حقی نادیده نمی‌ماند.

یکی از پرسش‌های رایج درباره معاد، مربوط به برخی توصیف‌های بهشت و جهنم در قرآن است. برخی از این توصیف‌ها ممکن است با سلیقه‌ها و معیارهای فرهنگی انسان معاصر سازگار به نظر نرسند. این مسئله به‌ویژه در مورد نوجوانان و خانواده‌های تحصیل‌کرده بیشتر مطرح می‌شود. در گفتگو درباره این موضوع می‌توان توضیح داد که بسیاری از این توصیف‌ها با شرایط فرهنگی و اجتماعی مخاطبان نخستین قرآن ارتباط داشته‌اند. بیشتر مردم آن زمان سواد اندکی داشتند و انتقال مفاهیم دینی نیازمند استفاده فراوان از مثال، داستان و تصویرهای ملموس بود. برای مثال، در سرزمین گرم و خشک عربستان، سخن گفتن از باغ‌ها، نهرها و سرسبزی می‌توانست تصویری جذاب و امیدبخش از بهشت ایجاد کند؛ در حالی که همین تصویر ممکن است برای افرادی که در مناطق سرسبز زندگی می‌کنند، جذابیت کمتری داشته باشد. بهتر است آشنایی نوجوان با این دسته از آیات به صورت تدریجی انجام شود تا او به مرور با زبان استعاری و تمثیلی قرآن آشنا شود.

وقتی نوجوان به این درک برسد که نتیجه برخی کارها با فاصله زمانی ظاهر می‌شود، بهتر می‌تواند برای رسیدن به اهداف خود صبر کند و تلاشش را ادامه دهد. او باید بیاموزد که آثار بسیاری از کارها از بین نمی‌روند، بلکه ممکن است مدتی از دید ما پنهان بمانند و بعدها آشکار شوند.

در نگاه به عمل، دو رویکرد وجود دارد. در یک رویکرد، ارزش عمل به نتیجه آن وابسته است و در رویکرد دیگر، خود تلاش و کوشش ارزشمند تلقی می‌شود. در نگاه دینی، تلاش آگاهانه و همراه با نیت درست اهمیت ویژه‌ای دارد. بر این اساس، ممکن است فرد در ظاهر به نتیجه دلخواه خود نرسد، اما تلاش او بی‌ارزش تلقی نمی‌شود. به همین دلیل، هنگامی که نوجوان تلاش کرده اما به نتیجه مورد انتظار نرسیده است، لازم است مورد حمایت قرار گیرد و متوجه شود که همیشه میان میزان تلاش و نتیجه ظاهری رابطه مستقیم وجود ندارد. در مقابل، اگر کوتاهی و اهمال‌کاری کرده است، باید اهمیت نتیجه و مسئولیت‌پذیری برای او روشن شود.

در سال‌های پایانی نوجوانی می‌توان با او درباره گستره آثار رفتارهای انسان گفتگو کرد. یکی از پرسش‌های مهم این است که انسان تا چه اندازه در برابر پیامدهای رفتار خود مسئول است. این گفتگوها می‌توانند نوجوان را به انتخاب موضعی متعادل هدایت کنند. از یک سو نباید بدون توجه به پیامدهای احتمالی دست به عمل زد و از سوی دیگر نباید مسئولیتی فراتر از توان خود بر عهده گرفت. گاهی پذیرش مسئولیت بیش از اندازه می‌تواند با احساس گناه یا نگرانی‌های افراطی همراه شود. این آسیب هر چند تا حدی می‌تواند در همه‌ی فرهنگ‌ها وجود داشته باشد، اما در فرهنگ دینی به‌ دلیل احساس ناخوش‌آیندی که گناه و ترس از عذاب به دنبال دارد، شدت بیشتری پیدا می‌کند. یک نمونه از این ترس‌های دینی، وسواس داشتن در مورد نحوه انجام عبادات و عمل به احکام دینی است. والدین و مربیان باید در شکل‌گیری این تعادل به نوجوان کمک کنند.

در این دوره، جبران عمل تنها به اصلاح پیامدهای بیرونی محدود نمی‌شود و جنبه‌های درونی آن نیز اهمیت پیدا می‌کند. نوجوان باید متوجه شود که در طول زندگی و در اثر استمرار اعمال، به‌تدریج طرز فکر، خواسته‌ها و شخصیت و منش انسان به نحو خاصی تغییر می‌کند و به عادت تبدیل می‌شود.  آنچه در معاد رخ می‌دهد چیزی جز آشکار شدن کامل این وضعیت نیست. بسیاری از عادت‌های مثبت و منفی زندگی در همین دوره نوجوانی شکل می‌گیرند؛ مانند وابستگی به بازی‌های رایانه‌ای، استفاده از الفاظ نامناسب یا عادت‌های ناسالم غذایی. از این رو، لازم است نوجوان بداند هرچه زودتر نسبت به یک رفتار نادرست واکنش نشان دهد و درصدد اصلاح آن برآید، احتمال موفقیت او بیشتر خواهد بود.

در سال‌های پایانی نوجوانی می‌توان درباره پیامدهای اخروی اعمال نیز صریح‌تر گفتگو کرد. البته این موضوع نباید صرفاً به عنوان ابزاری برای ترساندن یا کنترل رفتار نوجوان مورد استفاده قرار گیرد. استفاده مداوم از پاداش و مجازات اخروی برای هدایت رفتار، ممکن است دو آسیب به همراه داشته باشد. نخست اینکه فرد به انجام رفتار درست تنها به خاطر دریافت پاداش یا دوری از مجازات عادت کند و ارزش ذاتی آن رفتار را نادیده بگیرد. در این حالت، انگیزه اصلی او بیرونی خواهد بود. دوم اینکه ممکن است نوجوان تصویری خشمگین و انسان‌وار از خداوند پیدا کند. زیرا هنوز به خوبی درک نکرده است که پاداش و مجازات اخروی در حقیقت با نتایج اعمال خود انسان ارتباط دارند. چنین برداشتی می‌تواند بر رابطه عاطفی او با خداوند تأثیر منفی بگذارد.