اگر هدف از تربیت را ایجاد تغییرات مطلوب در فرزند بدانیم، این تغییرات به شیوه‌های مختلف می‌توانند انجام شوند که همه‌ی آن‌ها تربیت کردن نیستند. به عبارت دیگر، ملاحظات روشی خاصی در تربیت‌ وجود دارد که در شبه تربیت‌ها نیست. از مصادیق شبه تربیت عادت، تلقین و تحمیل هستند. شیوه‌ی ایجاد عادت تکرار، تلقین هیبت و تحمیل زور و اجبار است.

در تربیت هم به دنبال ایجاد تغییرات مطلوب در تربیت‌شونده هستیم؛ اما آنچه تربیت را از شبه تربیت جدا می‌کند، نحوه‌ی ایجاد این تغییرات یا روش کار است. در تربیت، تمام اقتضائات کلیدی انسان که ملاک تمایز او از حیوانات هستند، از جمله تفکر و انتخاب‌گری به رسمیت شناخته می‌شوند.
به رسمیت شناختن اقتضائات انسان در تربیت، مستلزم تعاملی واقعی میان دو سر عمل تربیت، یعنی تربیت کننده و تربیت شونده است. یعنی تربیت را جریانی یک طرفه‌ و بالا به پایین در نظر نگیریم. بلکه آن را نوعی ارتباط متقابل میان مربی و متربی بدانیم. البته این ارتباط ناهمتزار است. یعنی در ابتدای تربیت، مربی بالاتر از متربی است. زیرا از تجربیات و دانش بیشتری برخوردار است و در انتها، متربی تغییر و تحول بیشتری نسبت به مربی پیدا خواهد کرد.

1. چه کارهایی را در تربیت کردن باید انجام دهیم یا در نظر داشته باشیم؟
(تربیت کردن شامل چه کارهایی می‌شود؟)
2. تربیت کردن شامل چه افرادی می‌شود؟